Bilindiği üzere dün Chelsea - Fenerbahçe maçı vardı… Skoru herkes biliyor . Diyecek pek bir sözüm yok aslında…

4. dakika da ilk golü yediğimiz zaman pek fazla üzüldüğümü söyleyemem. Gol atarız, bu maçı alırız görüşündeydim. Chelsea’nin kaleci değiştirmesi, taraftarlarının korkulu gözlerle maçı seyretmesi, Chelsea’nin İstanbul’daki futbolundan eser olmaması benim, gol yedikten sonra bile bu maçı alacağımıza inanmama yetmişti.

Maçın sonlarına doğru bizim topçuların iyice g.tü sıkıştı . Bayağı baskılı oynamaya başladık, habire pozisyon üstüne pozisyon derken 2. golü yedik . Ama maçın bitmesine çok az dakika kalmış olsa bile benim umutlarım bitmemişti. Çünkü 2-1 lik skor maçı uzatıyordu.

Ancak Fenerim malesef kupayı elinin tersiyle itiverdi. Bu noktadan sonra Fenerbahçe’ye Türk Milleti’ne yaşattığı mutlu ve gururlu maç akşamları için teşekkür ediyorum.

Son günlerde hiç uğramıyorum bloguma. Uğrasamda yapacak/yazacak birşey bulamadığım için hemen çıkıveriyorum. Yazmama isteği gibi birşey var aslında…

Şu sıralar yaz başında açmayı planladığım kişisel siteme hazırlık yapıyorum diyebilirim. Bu site ne olacak? diye soracak olursanız; bu site artık çok yazarlı internet günlüğü olarak yoluna devam edecek inşallah

Şu günlerde sevgili hocalarımız da sağolsun habire yazılı koyarak bizleri ne kadar çok sevdiklerini gösteriyorlar. Doğal olarak pisikolojim bozuldu .

Kafayı iyice yedim şu sıralarda… Kendimi aşk şarkılarına attım, aramızda kalsın şiir bile yazdım . Aşkın saçma duygusunu yeniden tatmak mutlu etti galiba beni .

Yine çok saçma bir yazı daha yazdım galiba . Olsun ben mutluyum… (Bu akşam Chelsea’yi bir daha yenersek demeyin keyfime ) Haydi kalın sağlıcakla …